fajne dni, dużo kobiecości w aurze.

rozważam przeprowadzkę, zdecyduję po powrocie do domu.

jedno jest pewne, czeka mnie kultywacja nauki w w miejscach publicznych, na wygodnych fotelach, na kawie, w galerii, albo innym centrum. tyle ile wtedy robię, nie robię przez żaden moment dnia.

tak jest wszystko! jest dobra kawa, jest gwar i szum, są wygodne fotele i wystrój o odpowiedniej tonacji, także, a może zwłaszcza kolorystycznej. spokój.

wygodne łóżko, ciepły pokój, ładne sny. dorastam. modeluję. czerpię.

trochę żałuję, że od marca to już nie będzie raczej możliwe. do marca raczej też nie.

choć kto wie, może ja stanę się częścią tej kamienicy.

zawsze marzyło mi się, od przybycia do tego miasta w centralnej Polsce, by zostać kamienicznikiem. mam niepowtarzalną okazję. żal nie wykorzystać. aż głpio się przyznać, że się tego obawiam, prawda? jak każdy człowiek boję się zmiany, nawet na lepsze, może zwłaszcza na lepsze. ona tak bardzo obca i nieznana. 

skorzystam. postanowione! zawsze chciałam! skoro postanowiłam zostać, to chcę tutaj wykorzystać wszystkie możliwe możliwości!

głupio powiedzieć, oby tylko to było możliwe, bo to tak bardzo moje chciejstwa natury, że tak powiem 'luksusowej' sprzęga z cudzym życiem... nie do końca chcę je sprzęgać aż tak z kimkolwiek. nie lubię. nigdy nie lubiłam, teraz wiem to na pewno, przekonuję się, upewniam.

tak bardzo każdego dnia odkrywam siebie na nowo. tak bardzo za tym tęskniłam. rodzi i rodziło to pewną obawę! bo co dalej?! gdy nagle znikają wszystkie bazgroły, mazaje i podejmuję decyzje bycia znów pustą kartką.

samotność?

trochę odczuwalna. oglądałam ostatnio wywiad z Pawlikowską. też o samotności. ładnie dobrane słowa stworzyły obraz, który kazał mi się zastanowić, czy ja tak nie czuję. tak strasznie społecznie jesteśmy skażeni - i to już moje słowa. mówią, a jeśli nawet nie to sugerują nam, jak mamy czuć i myśleć. i można o tym nie wiedzieć, można się nad tym nie zastanawiać. ale wystarczy się nagle, znienacka zapytać, co z tego należy do mnie, wygenerowane jest przeze mnie, a co z tego jest jako jedna z prawd do wyboru, która brzmiała najlepiej, pasowała do koncepcji, albo jakiej byśmy sobie życzyli, niekoniecznie prawdziwej, realnej, wewnętrznie niesprzecznej.

i tak też, ja ostatnio wcale nie muszę być silna i niezależna. przede wszystkim dlatego, że nie jestem. nie udawałam wcześniej, myślałam że byłam. choć może jestem, ale w bardziej agresywny sposób niż chciałabym być. stale walcząc o tę swoją siłę samej ze sobą. 

niezależna, chyba tak. nie zastanawiałam się do końca.

z przedmkiem 'nie', to niestaranna. to na pewno, czego nie wiedziałam wcześniej. szczególnie w doborze garderoby i makijażu. i to moja wada. to mi się we mnie nie podoba. wolałabym bardziej. umieć cierpliwie, skrupulatnie, dokładnie nakładać warstwy niewidocznego, estatycznego makijażu, a potem tego widocznego... zamiast pac, pac, puff, smar (bez 'k'!) i po robocie... chciałabym mieć w głowie obraz swojej szafy, możliwych i dostępnych konfiguracji, klasyfikacji, co klasyczne, co mniej, co z czym, zamiast tworzyć spontanicznie każdego dnia. dobieram jakoś, pewnie. ale nie wiem, jakie są kanony, jakie zasady. trochę przez to też chciałam prowokować, czynić swój nonkonformizm, ale mam ostatnio tendencję do dostosowania. choć z drugiej strony agresywną niechęcią do tego pałam.

.....

wzięłam prysznic. ależ mój nastrój ostatnio szybko się zmienia. mam momenty frustracji. miewam. poza tym jest wybitnie, szampańsko i zaczyna być tak, jak zawsze chciałam żeby było!

nie wiem, czy publikować... wrzucę, najwyżej skasuje. aktualnie całemu temu wpisowi jestem niechętna. chyba nie był z serca, a takie się nie liczą. bleh.

no dobra, idę zająć dobre miejsce z widokiem na gniazda, wróbelki i dziedziniec.

oraz oczywiście na piękne, niebieskie niebo, jakie mnie dziś zaszczyciło!!

słonecznie! cudownie!